یاد گرفتم گاهی کوچک‌ترین دل‌های دنیا، بزرگ‌ترین حرف‌های آسمانی را می‌زنند.کاش دل‌های ما هم مثل این بچه‌ها پاک و ساده می‌ماند، کنار گل‌های پرپر شده‌ی شهدا. ان شاءالله این دل‌های کوچک، بزرگ‌ترین پرچمداران راه شهدا شوند.

حرکت شروع شد. شور قدم گذاشتن در مسیر شهدا، نفس کشیدن در بهشت‌شان، جزئی شدن از آن اقیانوس بی‌نهایت…بغض و لبخند را کنار هم در دلم نشانده بود…

چند قدمی که رفتیم، با شیطنتی خواهرانه به داداش ابراهیم (شهید هادی) گفتم:
“چند روز قبل از تولد شما، تولد منم بود. حالا یا به خاطر تولدم، یا تولد شما، یک هدیه می‌خواهم؛ خاصِ خاص!”

مسیر تا قله را رفتیم، گاهی با شور، گاهی با نفس‌تنگی. به قله که رسیدم، مثل آن شاعر مشهدی که زیر چشم خادم‌ها را می‌پایید، همه‌جا را با چشم گشتم. دنبال نشانه‌ای، روزی‌ای… اما چیزی نصیبم نشد.

مراسم که تمام شد، برگشتیم. چند قدمی پایین آمده بودیم که دوستانم چند دقیقه‌ای از من جدا شدند. همان موقع، دختری ۱۰–۱۲ ساله به همراه دوستش با روسری بنفش قشنگ و حمایل گروه سرودش، اشک‌ریزان به سمتم آمد. قبل از اینکه دلیل گریه‌اش را بپرسم، گفت: “خاله، گم شدم…”

آرامش کردم. با بچه‌ها دنبال گروه‌شان گشتیم. شماره مربیان‌شان را هم حفظ نبودند.بعد از چند تماس، بالاخره مادر یکی‌شان جواب داد و گفت با مربی هماهنگ می‌کند. با هم راه افتادیم. تینا پیش بچه‌ها بود، و من هم‌قدم “نفس” شدم که تندتر می‌رفت. در دلم گفتم: “این هم همان هدیه خاصِ تولد داداش ابراهیم به من… نفس!”

در طول مسیر، با هم کلی حرف زدیم. خودم را هم‌سنش کردم و سعی داشتم لبخند را بر لبانش بنشانم تا استرس گم‌شدنش را فراموش کند. گفت اولین‌بار است که به بازی‌دراز آمده… همین حرف، حواسم را چند برابر کرد. نمی‌خواستم خاطره‌اش از مسیر شهدا، اشک و سختی باشد. از چهره معصوم و حجاب قشنگش، کلی روزی گرفت؛ از دعای خیر گرفته تا مهر متبرک و…

به پارکینگ که رسیدیم، با زرنگی مسیر اتوبوس‌شان را پیدا کرد. نفس را به مسئول گروه‌شان سپردم… ولی دلم نیامد هدیه‌ام را رها کنم.اجازه گرفتم و شماره مادرش را گرفتم. نفس، یک نفس دیگر در دل من شده بود…

روایت اول

چند روز بعد، نامه‌ای از استان رسید که مسئولین آن واحد باید در همایشی استانی به نوبت سخنرانی کنند.
با وجود آمادگی کامل، اضطراب زیادی داشتم. “بسم‌الله” گفتم و ارائه‌ام را آغاز کردم.
در پایان جلسه اعلام شد که برگزیدگان، به قید قرعه، هدیه سفر مشهدمقدس دریافت می‌کنند.
در کمال ناباوری نام من، هم در فهرست برگزیدگان بود و هم یکی از قرعه ها به نامم افتاد.

سفر آغاز شد. اقامتگاهی نزدیک حرم، نمازهای جماعت، کلاس‌های اخلاق، و جلسات طب اسلامی که مدتی بود به آن علاقه‌مند شده بودم.
زیارتی ناب و آرام، از آن‌ دست که در خاطر می‌ماند.

چند روز پس از بازگشتم، با پیگیری‌های همان شخص، حکم من لغو شد و او دوباره به سمت خود بازگشت و شاد از بازگشتش.

و من؟
شادتر از او…
زیرا با همان حکم کوتاه، امام رضا (ع) دعوت‌نامه‌ای برایم امضا کرده بود. دعوتی که تا همیشه در دلم ماند.

بسم الله
خِشْ خِشِ بی صدا

پاییز و صدای خش خش برگانش. اما همین برگ‌ها اگر کمی نم باران بگیرند بی‌صدا می‌شوند. برگ همان برگ است اما خصلت ظاهریش را پنهان می‌کند. برگ خوب می‌داند کجا صدایش درآید و کجا آرام و متین سکوت کند.

ناخودآگاه به او جان دادم و با خودم مقایسه کردم. اما نه او با من تفاوت زیادی دارد. او ذاتا می‌داند کجا صدایش درآید و کجا خاموش باشد اما من چطور؟
گاهی جایی که باید به زبان بیایم و از حقی دفاع کنم سکوت می‌کنم و گاهی که باید سکوت کنم با یک تلنگر جیغم درمی‌آید.

خودم را که جای مادرم فرض کردم تا دنیای اطرافش را توصیف کنم، شکر نعمت ایستادن و رفع خستگی را خوب حس می‌کنم.

پ. ن:
خدایا شکرت که نعمتی به نام سلامتی را به ما هدیه دادی و گوهری به نام مادر را که تمام دنیایش را وقف من کرد. توانی ببخش که تمام دنیایم را وقفش کنم



#توصیف_اتاق
#مادر
#نعمت